Nazım Hikmet kadar sevmeli insan.
"O kadar işte! Tavanı kadar sokağın, dibi kadar cehennemin.."
Gözünü kırptığı saniyelerde bile yüzünü görmek istemeli, özlemeli. Gökyüzüne bile bakamamalı kaldırıp kafasını, onun gözlerinin içine bakabilmek dururken. Kahve bile daha güzel kokmamalı teninden.
Her kelime, her renk onu çağrıştırmalı. Kırmızı bir sipsi. Gözleri kahverengi.
Mutlu bir kahverengi gözleri.
Dakikalarca seyredebilmeli onu uyurken. Okulda iki ders arası, sıramın üstünde. Evimde, salonda bir koltuğun üzerinde. Tek kişilik küçük bir koltuk.
Kahverengi, eski, desenli.
Belli bir süresi var senin sevmenin. Seni sevmenin süresi olmayışı kadar var hemde.
Sınırı var senin yakınlığının. İnce bir sınır ama mayınlarla döşeli.
Garip bir ülkesin sen, keşfedilmemiş. Yaklaştıkça aslında uzaklaşıyor insan. Ekvatorda ormanların, güneyde çöllerin, kutuplarda buzulların var. Sınırların var.
- Başak Sungur.
03.09.2013
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder